ماجرای مهاجرت روحی«روز مات» فیلمی ساده، سالم، بی ادعا، سربه زیر اما سربلند است که به رغم آرامش و سکون ظاهریاش، مخاطب را از ابتدا تا انتها با موضوع و مضمون چند وجهیاش درگیر و همراه می سازد. «روز مات» با اینکه اولین فیلم بلند سینمایی «محمود نوری» است اما پخته و رسیده به نظر می رسد و در قیاس با سایر آثار همرده اش یعنی فیلم های تجربی، روان و دراماتیک است. به نظر می رسد که «روز مات» می توانست خارج از گروه هنر و تجربه و در اکران عادی سینما هم حضور داشته باشد، چون قدرت آن را دارد تا مخاطب عام را هم به خودش معطوف کند. برخلاف اغلب فیلم های تجربی که در روایت لکنت دارند و تماشایشان طاقت فرساست، این بار با فیلمی تجربی مواجه هستیم که قصه گوست و از روایتی پر فراز و نشیب و پویا برخوردار است و لحظاتی نیز تعلیق آمیز می شود. این فیلم ماجرای دو روز از زندگی یک زوج جوان است که قصد دارند به زودی مهاجرت کنند و در کشوری غربی –ظاهرا آمریکا- سکنی گزینند. مثل خیلی از افرادی این چنین، آموختن زبان کشور مقصد، دغدغه آن هاست و به همین دلیل هم بنایشان این است که تمام وقت، با یکدیگر به زبان انگلیسی صحبت کنند. در این وانفسا و از آنجا که فعلا قرار نیست فرزند نوزادشان را از کشور خارج کنند و پیش مادربزرگش میماند، نگران تأمین شیرخشک او در دوران مهاجرتشان هستند. در خبرها آمده است که کشور به زودی با کمبود شیرخشک مواجه خواهد شد و این تغذیه ضروری نوزادان، جیره بندی شده است. این زن و شوهر جوان، از صبح تا پایان روز، به داروخانههای مختلف و حتی جاهای غیرقانونی سر می زنند و با هر دوز و کلکی که شده، سعی می کنند بیش از حد مجاز، ذخیره شیرخشک فرزندشان را پر کنند. در این مسیر با مشکلات و موانعی هم روبرو می شوند و ...خاصی

تلخ و تاریک اما شیرین و روشــنقویدل؛ روایتی ماندگار از نقش رسانه در مقابله با بحران«قوی دل» تنها فیلم مستند در تاریخ سینمای ایران است که همزمان، هم جایزه ویژه داوران، هم جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران، هم جایزه ویژه دبیر جشنواره و هم بهترین فیلم جایزه شهید آوینی را در هفدهمین جشنواره سینماحقیقت و سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند از چهل و دومین جشنواره فیلم فجر را دریافت کرده است؛ یعنی جوایزی از نگاهها و مواضع مختلف مردمی، حاکمیتی و کارشناسی را گرفته است. مستندی که این روزها در قالب گروه سینمایی هنر و تجربه در تهران و برخی مراکز استانها روی پرده هم رفته است. مستند سینمایی «قوی دل» در ساختاری جدید و متفاوت، به ماجراهای ورود و انتشار فرآوردههای خونی آلوده و ابتلاء بخشی از هموطنانمان به ایدز در اثر این داروها و تلاشهای احمد قویدل، مدیرعامل کانون هموفیلی برای ستاندن حقوق قربانیان این پرونده میپردازد. دعوت میکنم باقی توضیحات درباره «قوی دل» را از زبان عوامل اصلی تولید این فیلم مستند بخوانید. علی فراهانی صدر کارگردان، سعید الهی تهیهکننده و احمد قویدل راوی مستند «قوی دل» دعوت ما را برای گفت وگو درباره این مستند پذیرفتند که نتیجهاش گفتوگویی پرملات و خواندنی است. چون اولا بحث ما از خود فیلم قوی دل فراتر رفت و به موضوعات مهمی چون مطالبهگری اجتماعی، نظارت همگانی، کارکردهای رسانه در اصلاح امور اجتماعی و نقش سینما در مواجهه با مشکلات و کاستیهای اجتماعی کشیده شد. دلیل دوم هم اینکه در این میزگرد، چهار فعال رسانهای از چهار دهه مختلف با دیدگاههای متفاوت حضور دارند. قویدل از دهه 40، الهی از دهه 50، من از دهه 60 و فراهانی صدر از دهه 70. با ما همراه باشید:با توجه به اینکه مسئله